Na het ontbijt genoten te hebben, stappen we weer op de fiets richting Noord, ook nu weer met de wind mee. Al vrij snel komen we op de dam in het Haringvliet, waar we even moeten wachten vanwege een brugopening. Het duingebied dat daarna volgt op Voorne is absoluut prachtig om door te fietsen. Het bevat een paar opmerkelijke steile duinhellingen – toen we hier acht jaar geleden overheen fietsten, richting Normandie, moesten we afstappen de fietsen omhoog duwen. Maar nu met onze elektrische fietsen is dat allemaal (helaas?) niet nodig. Wel is het zaak om bij de daarna volgende zeer steile afdalingen goed op te passen.
Doorfietsend passeren we nog een dam in het Oostvoornse Meer, maar rijden daarna al snel de Maasvlakte op – wel even wennen aan een totaal andere landschap! Het is daar een beetje fietsen met de blik op oneindig, een tocht die eindigt bij de plaats waar de veerpont naar Hoek van Holland aanmeert. We zijn bepaald niet de enigen, die meegaan. Ik ging me zelfs zorgen maken over de vraag, of iedereen met alle bepakte fietsen wel mee zouden kunnen, maar dat bleek niet nodig. Sterke mannen (matrozen?) op de veerpont zetten alle fietsen netjes en voorzichtig neer, waarna ze ze zelfs zekerden, zodat ze bij golfslag niet om konden vallen.
Het is een boeiende tocht tussen reusachtige bouwwerkzaamheden en schepen door, die ongeveer een half uur in beslag neemt. Maar we vervelen ons geen ogenblik. Hoek van Holland zelf deed ons qua sfeer en uitstraling aan Den Helder denken: ook een plaats getekend door scheepvaart en op de een of andere manier een beetje smoezelig aandoend.
In Hoek ligt het door ons besproken Hotel Kuiperduin op honderd meter vanaf de plaats waar we aan land gaan. Het is een drie-sterren-hotel, en eerlijk gezegd, ondanks de hartelijke ontvangst zouden mij twee sterren ook een aardige niveau-aanduiding lijken. Maar niet gezeurd, de bedden zijn netjes en schoon, we slapen heerlijk en de fietsen staan veilig in een afgesloten stalling.